5 oktober. Dag van de Leraar. En ik zit hier op deze zondag 5 oktober 2025 heel erg leraar te zijn – omringd door 21 betogen van VWO 6. Na een week ziek zijn, iets wat je je in het onderwijs eigenlijk niet kunt permitteren, voelt dit als topsport: 21 teksten, 183 ongelezen e-mails en nul energie. Nog een week volhouden, en dan is het herfstvakantie.

Als docent werk ik dagelijks intensief met leerlingen, waarbij ik niet alleen mijn kennis en expertise inzet, maar ook mijn zorg en aandacht voor anderen. Het beroep van leraar gaat gepaard met een behoorlijke werkdruk en veel verantwoordelijkheid: je wilt goed lesgeven én tegelijkertijd de leerling écht zien. Die balans blijft een uitdaging, maar het ondersteunen van hun ontwikkeling en welzijn staat altijd centraal.

Wat ik na bijna 20 jaar onderwijs geleerd heb?

Ik heb geleerd dat complimenten geven over nagellak, nieuwe sneakers of een strak kapsel soms meer waard zijn dan uitleggen wat de literaire canon is.

Ik heb geleerd dat leerlingen en ouders meer rechten hebben dan ik.

Ik heb geleerd dat tieners na het weekend meer dood dan levend het lokaal binnenstrompelen, maar wél energie hebben om drie kwartier te discussiëren over wie de beste rapper van Nederland is. En dat ik ondertussen moet doen alsof ik die namen ken.

Ik heb geleerd dat een proefwerk maken voelt als topsport: zweten, zuchten en af en toe smokkelen – en dat ik zelf ook bijna een medaille verdien na het nakijken.

Ik heb geleerd in één les te switchen tussen docent, psycholoog, moeder, gastvrouw… en af en toe zelfs rolmodel, entertainer of crisismanager, compleet met de juiste mimiek en stemgeluid. Soms voel ik me bijna een eenpersoonstheatergezelschap.

Ik heb geleerd dat ouderavonden soms lijken op een toneelstuk: ouders doen alsof ze hun kind niet kennen, kinderen doen alsof ze hun ouders niet begrijpen, en ik speel ondertussen de rol van bruggenbouwer – terwijl ik stiekem zit te kijken of het kind nou meer op vader of op moeder lijkt.

Ik heb geleerd dat de wifi altijd uitvalt op precies het verkeerde moment, dat beamerlampen altijd knipperen als je onderwijsmanager een les komt observeren, en dat leerlingen meer geduld hebben met TikTok dan met literatuurgeschiedenis.

Ik heb geleerd dat het thuisfront nagenoeg niks meer aan me heeft na een werkdag. Ik blaas mijn man een kushandje toe en plof dan uitgeput op de bank – I love you, maar ik ben helemaal leeg en heb niks meer over om te geven.

Maar ik heb ook geleerd dat een grap, een goed gesprek of gewoon een luisterend oor soms méér betekent dan een dikke vette acht voor een toets. Dat leerlingen zich jaren later nog herinneren hoe je zag, niet hoe je ze verbeterde.

En eerlijk: ik klaag weleens. Over werkdruk, cijfers, administratie, dat ik geen tijd heb om rustig te poepen, mijn rooster. En toch heb ik het mooiste beroep van de wereld en zou ik niks anders willen. Want elke dag leer ik minstens zoveel van mijn leerlingen als zij van mij.