Het gaat me steeds beter af. Maar goed, oefening baart kunst. De afgelopen jaren heb ik me dan ook flink bekwaamd. En ook in 2025 zet ik dit voornemen voort: vaker NEE zeggen. Mijn overwinningen tot nu toe dit jaar: nee tegen een extra klas; nee tegen extra medicijnen; nee tegen een vriendinnendate op mijn enige vrije avond; nee tegen doorgaan als mijn lijf zegt ‘kappen!’; nee tegen weer een groepsapp. Zelfs nee tegen schuldgevoel omdat ik nee zeg. En eerlijk: dat nee zeggen voelt goed. En eerlijk: dat is winst. Het voelt vrij. Volwassen zelfs.

Inmiddels ben ik dus een overtuigende nee-zegger. En toch – tussen al dat nee-zeggen door – moet ik me nu voorbereiden op de allergrootste JA van mijn leven. Dit is niet zomaar een ja. Dit is een JA in hoofdletters. Dit is een JA met hoofd en hart. Dit is een levensveranderende JA.

Ik ga trouwen. Ja. Ik. Ga. Trouwen. Over volwassen gesproken.
Op 21 juni en 12 juli -als ik het doe, doe ik het goed- zeg ik JA tegen Erwin. En dat wordt geen ‘ja’ omdat het hoort. Geen automatische bevestiging. Geen vinkje op een lijst. We hebben het hier over een bewuste en overtuigende JA.

Het is een bijzonder contrast dat mijn hele nee-ritme ineens op z’n kop zet. En tegelijkertijd klopt het gewoon, want dit gaat over een ja die niet voortkomt uit verplichting, maar uit verlangen. Een ja tegen de man die me aan het lachen maakt. Die me niet vraagt om perfect te zijn, maar wel echt luistert naar wat ik denk, voel, droom. Die mijn nee’s respecteert en mijn ja’s serieus neemt.

En misschien is dát wel het mooiste aan nee hebben leren zeggen: dat nee zeggen niet alleen helpt om grenzen te stellen, maar juist ook om de ja’s met volle overtuiging te voelen. Te herkennen waar het klopt. Te herkennen waar het liefde is.Dus ja – ik blijf nee zeggen. Tegen uitnodigingen waar ik geen zin in heb. Tegen verwachtingen die ik niet wil dragen. Tegen sociale verplichtingen waarvan ik leegloop in plaats van oplaad. Maar op 21 juni zeg ik voluit JA. Met hoofd, hart en hakken aan.