‘Wat wil je later worden?’ Het was standaard de laatste vraag in zo’n vriendenboekje. Mijn antwoord was altijd hetzelfde: schrijfster. Stiekem droom ik er mijn hele leven al van om een bestsellerschrijver te zijn. Inmiddels schrijven we  februari 2025. Van bestsellerpraktijken is nog geen sprake, maar ik schrijf wel weer. En vanaf vandaag heb ik besloten dat ik genoeg moed heb verzameld om de naam van mijn website kenbaar te maken, zodat mensen mijn schrijfsels daadwerkelijk kunnen vinden en lezen.

Gewoonlijk ben ik niet iemand die dingen uitstelt, maar als het gaat om het publiekelijk delen van mijn website -en dus mijn verhalen- vind ik altijd redenen om het uit de weg te gaan. De spotlights opzoeken is niks voor mij en de adrenaline die dat met zich meebrengt, doen mijn nervus vagus bepaald geen goed.  
Maar wat houdt me dan tegen? Als iemand die veel nadenkt (huge understatement), heb ik hier uiteraard flink over lopen piekeren. Waarom voelt het zo raar en bijzonder en anders en kwetsbaar om de naam van mijn website kenbaar te maken? In mijn hoofd zit een subtiele stem die een oud en saai riedeltje afdraait: “Je bent geen schrijver, Mirte, je bent docent.” Nog één: “Zo goed is het allemaal niet, hoor.” En: “Wie leest dit nou, over alles is al geschreven.”

Het is eng als iets ‘out in the open’ is. Hoewel we allemaal gezien willen worden -schrijver of niet- heeft gezien worden ook iets engs. Ik schrijf om de wereld om me heen te begrijpen. Soms zijn het grappige stukjes, soms heeft het meer diepgang en moedigt het aan om na te denken. En soms zijn mijn schrijfsels hard, moeilijk en pijnlijk. Niet per se voor mezelf, maar voor de mensen om me heen. Deze laatste stukken maken dat ik me kwetsbaar voel en het extra eng vind om ze publiekelijk te delen.

Toen Erwin me confronteerde met het gegeven dat ik mijn website verborgen hield, lachte hij en maakte hij er een sarcastisch grapje van: “O nee, dat zou jij nooit doen, hè.”
Ik heb mezelf vaker ‘gecanceld’. Toen ik uit een relatie kwam die niet gelukt was, toen ik de diagnose reuma kreeg en ook toen ik merkte dat het volgen van een masteropleiding, naast een baan, in de coronatijd me ontzettend zwaar viel.

Het vergt veel energie en veerkracht om jezelf echt te laten zien, en soms lijkt het makkelijker om jezelf te negeren. De waarheid is echter dat het nog meer energie kost om jezelf te verbergen en je creativiteit te blokkeren. Het kan veiliger voelen aan de oppervlakte, maar dat is slechts een illusie.

Dus. Dit is een boodschap voor alle contentmakers – en eigenlijk voor iedereen, vooral vrouwen: annuleer jezelf niet, en negeer je eigen wijsheid niet. Het kan nooit de bedoeling zijn dat je je schaamt voor jezelf of je zelfexpressie veroordeelt.

Hieperdepiep hoera voor mijn website http://www.langzullenweleven.com! Dat ie maar lang mag leven!

Waar ben jij trots op vandaag? Is dat een nieuwe stap in een project, een glimlach of gewoon het feit dat je de dag doorgekomen bent? Laten we samen het goede vieren! Ik ben zo blij dat je dit leest en kan niet wachten om meer van dit avontuur met je te delen!