Ik startte het jaar in Veghel, mijn nieuwe thuisbasis. Het kriebelde al een hele tijd om weer te schrijven en ik was vastbesloten een serieuze poging te wagen. Dus ik schreef. En ik deletete, want ik vond het niet goed genoeg. En toen werd ik ten huwelijk gevraagd. Die zag ik niet aankomen en ik was verbluft, verrast en eindeloos euforisch. We dachten na over onze grote dag en opeens waren een heleboel weekenden gevuld met het bezoeken van trouwlocaties. We brainstormden over een huwelijksreis, ringen en geloftes. Ik wilde graag geloftes uitwisselen, want geloftes betekende schrijven. We bezochten Ameland en gingen naar de Canarische Eilanden. Ik doneerde een bedtijdbezoek van CliniClowns en realiseerde me meerdere malen hoe goed we het toch hadden. Ik schreef. En ik deletete, want het was het niet. We ruimden op en vulden twee 10m³-containers. We haalden niet alleen een record met spullen weggooien, maar hadden volgens het containerverhuurbedrijf ook de recordtijd te pakken dat de containers hier voor de deur stonden nadat ze gevuld waren. Ik bleef schrijven, maar het was het voor de zoveelste keer net niet. We tikten drie tweedehands designerstoelen op de kop. Ik kreeg een erfenis en door het bedrag op mijn spaarrekening voelde ik me opeens heel heel heel heel heel erg volwassen. In de zomer tijdens onze vakantie op Sardinië vormde zich een concept voor mijn schrijversdroom in mijn hoofd. Voorzichtig zette ik wat ideetjes op papier.
En toen vond ik mijn trouwjurk. De eerste op-zoek-naar-een-trouwjurkdag was het meteen raak. Helemaal zoals ik ‘m in gedachten had. Helemaal mooi. Helemaal Mirte. Inmiddels heb ik nog een jurkje uitgezocht, want op 21 juni trouwen we voor de wet en ja, dan moet ik toch ook kleren aan. En tegenwoordig heb je gewoon minstens twee jurken als je trouwt. Ik bedoel maar. Door Pinterest werd ik dermate overstelpt met voelt-als-jouw-stijljurken dat ik het jammer begon te vinden dat we ‘maar’ twee dagen vieren. Want ja, de honger naar jurkjes blijft. Altijd!
In september werd midden in de nacht de naam van mijn website geboren. Ik maakte Erwin meteen wakker. Bij daglicht was ik stomverbaasd dat deze domeinnaam daadwerkelijk nog vrij was.
Mijn verjaardag vierde ik in Panningen, in Veghel en op Texel. Met kerst sloten we ons met z’n tweeën op in een houten dijkhuisje in Grootschermer. Het was fantastisch. En tegelijkertijd hadden we ook heel veel zin om Kerstmis 2025 weer thuis te vieren, met de hele familie.

Vat dit 2024 samen? Nee. We verhuisden Erwins moeder naar het verpleeghuis. Sam, Luna + hond gingen het huis uit en de stilte was opeens enorm. En lekker. Door zijn nerdiness breidde Erwin zijn coachingspraktijk uit met nog maar weer 8 disciplines. Mijn vader werd 70 (halleluja, wie had dat gedacht). Verder draaide ik voor het eerst een examenklas. Maar dat waar ik het jaar mee begon, is inmiddels een feit: ik schrijf weer.